Nonnumquam vita familiaris tangitur morte cuiusdam personae carae. Non possumus id praeterire quin offeramus fidei lumen ad comitandas familias quae hos hos casus patiuntur.280Cfr ibid., 20. Si familia, mortuo aliquo, desereretur, misericordia concideret, pastoralis opportunitas amitteretur, quae ianuas obserare potest ad quamvis evangelizationis operam praestandam.
Intellegimus aegritudinem illius qui amatissimam personam amisit, coniugem quocum tot res communicavit. Ipse Iesus fremuit spiritu et ploravit in funebri vigilia amici sui (cfr Io 11,33.35). Et quidni lamentationem intellegamus eius qui filium amisit? Nam “hoc est quasi si tempus sisteret: aperitur abyssus qui devorat praeteritum et etiam futurum tempus. [...] Et aliquando etiam Deus insimulatur. Quot homines – intellegimus eos – Deo irascuntur”.281Catechesis (17 Iunii 2015): L’Osservatore Romano, 18 Iunii 2015, p. 8. “Viduitas est experientia perquam difficilis. [...] Quidam vires suas scire derivare videntur magis in filios et nepotes, hunc per amorem ostendendum reperientes novam educationis missionem. [...] Qui familiaribus carent, quibus dent operam et a quibus affectum proximitatemque recipiant, sustineri debent a christiana communitate singulari cum sollicitudine ac studio, potissimum si penuria rerum laborant”.282Rel Fin 2015, 19.
Generaliter luctus ob defunctos satis diu produci potest, et, cum pastor hoc iter comitari cupit, accomodare se debet ad necessitates cuiusque periodi. Totus cursus interrogationibus signatur: videlicet mortis causis, iis quae effici debuissent, quid viverit persona moritura... Per sincerum patiensque orationis et interioris liberationis iter redit pax. Luctu progrediente, oportet adiuvare ad illud intellegendum: quotquot personam caram amisimus, adhuc missionem habemus complendam, nec nobis proficit productus dolor, veluti hic esset obsequii actus. Persona amata nostro non indiget dolore, nec mulcetur, si nostrae vitae detrimentum iniungitur. Neque optimum est amoris signum eam iugiter recordari nominareque, quia hoc significat adhaerere praeterito tempori quod iam non est, potius quam realem personam amare quae nunc in altero mundo invenitur. Ipse corporaliter praesens esse iam non potest, sed, si mors potens est quiddam, “fortis est ut mors dilectio” (Ct 8,6). Amor id sentit ac percipit quod sine sonitu auscultat et sine visu videt. Quod non vult personam caram effingere sicut fuit, sed potius eam recipere transformatam, sicut est nunc. Iesus resuscitatus, cum amica eius Maria eum vi amplecti vellet, quaesivit ex ea ne tangeretur (cfr Io 20,17), ut eam ad occursum diversum conduceret.
Consolatur nos quod ii qui moriuntur non penitus intereunt, et fides confirmat Resuscitatum nos numquam relicturum. Itaque prohibere non possumus quominus mors “venenet nobis vitam, deleat nostros affectus, detrudat nos in vacua obscuriora”.283Catechesis (17 Iunii 2015): L’Osservatore Romano, 18 Iunii 2015, p. 8. Sacra Scriptura loquitur de Deo qui nos per amorem creavit, quique ita nos fecit ut nostrae vitae morte non imponatur finis (cfr Sap 3,2-3). Sanctus Paulus loquitur nobis de occursu cum Christo continuo post mortem: Desidero hanc vitam “dissolvi et cum Christo esse” (Phil 1,23). Cum Eo, post mortem nos manet ea “quae praeparavit Deus his, qui diligunt illum” (1 Cor 2,9). Praefatio Liturgiae defunctorum mirifice hoc exprimit: “quos contristat certa moriendi condicio, eosdem consoletur futurae immortalitatis promissio. Tuis enim fidelibus, Domine, vita mutatur, non tollitur”. Nam “nostri cari non evanuerut in tenebras nullitatis: spes certiores nos facit eos esse in manibus bonis fortibusque Dei”.284Ibid.
Modus quidam communicandi cum nostris caris qui defuncti sunt est pro iis orare.285Cfr Catechismus Catholicae Ecclesiae, 958. Dicit Sacra Scriptura: “orare pro mortuis” est “sancta et pia cogitatio” (2 Mac 12,44-45). Orare pro eis “non solum eos potest iuvare, sed etiam eorum intercessionem pro nobis efficacem facere”.286Ibid. Apocalypsis martyres exhibet intercedentes pro iis qui iniusta patiuntur in terra (cfr 6,9-11), solidales cum hoc itineranti mundo. Nonnulli sancti antequam morerentur suos caros solabantur pollicentes se eis esse affuturos, opem ferentes. Sancta Teresia a Iesu Infante promittebat se in Caelo bonum facere prrecturam.287Cfr Ultimi colloqui, “Quaderno giallo” di Madre Agnese, 17 Iulii 1897: Opere complete, Città del Vaticano – Roma 1997, 1028. Hac de re clara est sororum testificatio de sanctae Teresiae sponsione cuius de hoc mundo discessum fore “rosarum pluviam” (ibid, 9 Iunii, 991). Sanctus Dominicus affirmabat se “utiliorem fore post mortem. [...] potentiorem in gratiis consequendis”.288Iordanus de Saxonia, Libellus de principiis Ordinis predicatorum, 93. Agitur de caritatis vinculis,289Cfr Catechismus Catholicae Ecclesiae, 957. quoniam “viatorum unio cum fratribus qui in pace Christi dormierunt, minime intermittitur, immo [...] spiritualium bonorum communicatione roboratur”.290Ibid., 955.
Si mortem accipimus, nos ad eam parare possumus. Via est ingredienda augendi amoris erga eos qui nobiscum ambulant, usque ad diem quo “mors ultra non erit, neque luctus neque clamor neque dolor” (Ap 21,4). Hoc modo nos comparabimus etiam ad reperiendum nostros caros qui de vita decesserunt. Sicut Iesus matri reddit eius filium mortuum (cfr Lc 7,15), idem nobiscum faciet. Ne effundamus vires perdiu in praeteritis manentes. Quo melius vivimus hac in terra, eo maiorem felicitatem poterimus communicare cum nostris caris in caelo. Quo magis adolescimus et crescimus, eo plus venustarum rerum poterimus afferre ad nuptias caelestes.