Quid enim magister virtutis, nisi officium pietatis impleret? Et miramur si Patri defert, qui subditur matri? Non utique infirmitatis, sed pietatis est ista subiectio; attollat licet saevis emissus latebris coluber perfidiae caput, et serpentinis evomat venena pectoribus. Cum dicit se Filius missum (Ioan. VIII, 29), maiorem haereticus appellat Patrem; ut imperfectum Filium dicat, qui potest habere maiorem; ut alienis auxiliis asserat cum qui mittitur, indigere: numquid et humano egebat auxilio; ut materno serviret imperio? Deferebat homini, deferebat ancillae (ipsa enim dicit (Luc. I, 38): Ecce ancilla Domini ), deferebat simulato patri: et miraris si Deo detulit? An homini deferre pietas est, Deo deferre infirmitas est? Vel ex humanis divina perpende, et quid patri amoris debeatur, agnosce. Pater honorificat Filium (Ioan. VIII, 54 et 49), non vis ut Filius honorificet Patrem: Pater voce coelesti in Filio se complacere profitetur (Luc. III, 22), non vis ut Filius humanae carnis indutus amictu, cum humana voce, humano loquatur affectu, Patrem dicat esse maiorem (Ioan. XIV, 28)? Nam si Magnus Dominus, et laudabilis nimis, et magnitudinis eius non est finis (Psal. CLXIV, 3): utique magnitudo quae finem non habet, nec augmentum habet. Sed cur non accipiam religiosis auribus Filium Patri in susceptione corporis obedientem, cum religiose accipiam Patrem Filio deferentem? .
TheoFonsAd fontes fidei