Enarrationes in Psalmos

[«vers.» 2, 3.] Unde autem hoc speravit? «Quoniam inclinavit,» inquit, «aurem suam mihi, et in diebus meis invocavi.» Ergo ideo dilexi, quoniam exaudiet; ideo exaudiet, «quoniam inclinavit aurem suam mihi.» Sed unde scis, o anima humana, quod inclinavit Deus aurem suam tibi, nisi dicas, Credidi? Manent ergo tria haec, fides, spes, charitas ^{2I Cor. XIII, 13} : quia credidisti, sperasti; quia sperasti, dilexisti. Jam si quaeram unde crediderit anima inclinasse sibi aurem Deum suum; nonne respondebit: Quia «prior dilexit nos, et Filio proprio non pepercit, sed pro nobis omnibus tradidit eum» ^{3Rom. VIII, 32} ? «Quomodo» enim «invocabunt in quem non crediderunt?» ait Doctor Gentium: «aut quomodo credent quem non audierunt? Quomodo autem audient sine praedicante? aut quomodo praedicabunt, nisi mittantur» ^{4Id. X, 14, 15} ? Cum haec omnia gesta erga me cernerem, quomodo non crederem quod inclinavit Dominus aurem suam mihi? Et sic commendavit in nobis dilectionem suam, ut Christus pro impiis moreretur ^{5Id. V, 8, 9} . Cum igitur haec mihi annuntiarent speciosi pedes eorum qui annuntiaverunt pacem, qui annuntiaverunt bona ^{6Isai. LII, 7} , quia «omnis qui invocaverit nomen Domini, salvus erit» (Joel II, 32) , credidi aurem ejus inclinatam mihi, «et in diebus meis invocavi.»